با این که حس می کنم ۸۰ درصد پیام هایی

که تا حالا برات فرستادم، مسخره و بیخود بود باز هم

از این پیام ها می فرستم!

شاید به خاطر اینکه تنها چیزی هست که باعث میشه

فکر کنم ارتباط ما اینقدر ها هم رسمی نیست و می تونم

باهات جور دیگه ای هم باشم...

قبلا فکر می کردم که بهترین حسی که

آدم می تونه داشته باشه، شادی هست ولی

چند وقتی هست که نظرم عوض شده و میگم

بهترین حالت خنثی بودن هست.

چون کاملا سرشار از آرامش و بدون هیجان

زود گذر هست.

چیزی که من دلم می خواد به طولانی ترین شکل ممکن

غرقش بشم و تموم نشه.

هر چند سالت که بشه، چیزی از قشنگیات کم نمیشه!

نگاه قشنگت تا ابد، تا عمق وجودم نفوذ می کنه و انگار من

طلسم میشم...

اصلا به خاطر همینه که هر وقت می بینمت باز دردم تازه میشه.

یک درد کشنده اما دوست داشتنی...

ما کسانی را که باید، نداشتیم وگرنه راه نمی رفتیم، پرواز می کردیم...

یادم به شبایی میفته که گوشیم توی دستم بود و در حالی که دل پر از غصم داشت می ترکید، یهوو نوتیفیکیشن واتس از تو میومد بالای صفحه! از دیدن اسمت و اون دوتا قلب درخشان صورتی که اینور و اونور اسمت گذاشته بودم، چشمام برق می زد و دلم از هیجان هری میریخت و غصه هامو برای چند لحظه هم که شده فراموش می کردم! منی که برای مدت طولانی به فراقت خو گرفته بودم، دوباره به وجود و بودنت عادت کردم تا اینکه باز بینمون فاصله افتاد.